Wake me up when September ends....

"Summer has come and passed

The innocent can never last

wake me up when september ends..."

Μετά από μακρά διαδικτυακή αποτοξίνωση, νά' μαστε πάλι...

Αν και ξορκίζω το "κακό" από τις 25 Αυγούστου σέρνοντας τα βήματά μου στους διαδρόμους και στα γραφεία του "χειμώνα", για ένα μόνο είμαι σίγουρος: το σχολείο είναι το πιο κρύο κτίριο, όταν είναι άδειο από παιδιά. Προγράμματα, ενημερώσεις, ύλη, σχεδιασμοί και ένα σωρό άλλες ασκήσεις επί χάρτου είναι κούφια χωρίς την ουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας, τη διδασκαλία.

Και πάνω που πήγα να χαρώ (αύριο το απόγευμα θα γεμίσει πάλι...), "... Για ρίξε μια ματιά στα τμήματα της Α' Λυκείου, να μας πεις..."
Τα παιδιά μου, κι ανάμεσά τους τα πιο δικά μου, σε τμήματα - εξαιρετικά, όσο κι αυτά που τα αποτελούν - μόνο που... πουθενά στους διδάσκοντες εγώ... Μα το ήξερα, κι όμως πάλι η ίδια πίκρα, ανακατεμένη με γλύκα που μεγάλωσαν τόσο όμορφα! Ο "μικρός" άνθρωπος δεν άντεξε κι είπε στη συνάδελφο-μαμά ενός από αυτά: "Στεναχωριέμαι πολύ που μεγάλωσαν!" Άκου τι είπε στη μάνα το άτομο...
Πάλι από την αρχή: συνεχίζω το Α1 που έγινε Β1. Έτσι είναι....
- Όχι δεν είναι έτσι! Δεν είναι όλες οι χρονιές ίδιες. Δεν είναι ίδια η σχέση που αναπτύσσεται. Κάποιες συγκυρίες είναι μοναδικές και ανεπανάληπτες.
Προγραμμάτιζα την Ιλιάδα. Στάθηκα στο διάλογο Έκτορα-Ανδρομάχης. Πώς θα το ξανακάνω αυτό; Πώς να φτάσω σε εκείνες τις μαγικές στιγμές στο "1" μου; Όχι! Δεν επαναλαμβάνεται η ιστορία. Δεν είναι παρά μια στιγμή στο διηνεκές η εκπαιδευτική πληρότητα. Να είσαστε καλά που μου την προσφέρατε!

Καλή Χρονιά σε όλους!