Ένα χρόνο μετά...

- Ένα χρόνο;
Δεν γράφεις πια...
-"Φύγατε". Ποιος να διαβάσει; Ξεκίνησε από μια ανάγκη να λέω ό,τι δεν προλάβαινα. Κι η αιτία ήσασταν εσείς. Κάτι παραπάνω από μια απαιτητική τάξη... Μια σχέση ακατάλυτη. Κοινωνία, όπως την εννοούν οι Χριστιανοί. Σχέση που πέρασε από πολλά και σπουδαία. Τάξη από αυτές που λες: "Άξιζε και μόνο γι' αυτό να γίνω δάσκαλος". Μάθημα-εξομολόγηση, φιλοσοφική αναζήτηση που όλα τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής γύρευαν απάντηση. Μάθημα-χάδι ψυχής. Από τα "μικρά" κι αθώα του "Σκληρόκαρδου Γίγαντα", τα τριαντάφυλλα του "Μικρού Πρίγκιπα", μέχρι τους "Έρωτες" του Παπαδιαμάντη... Ο Χρόνος, ο Έρωτας, ο Άνθρωπος, ο Θάνατος, η Ποίηση... όλα γίνονταν ποίηση. Κι οι "συγκρούσεις", και το "άλλαξες", και το "με ξέχασες", και το "δεν αντέχω άλλο", "να φύγω, να φύγεις", σαν να μη ζήσαμε ποτέ ό,τι ζήσαμε...
- Μας ξεχάσατε...
- Κι όμως θυμάμαι τα πάντα... Κάθε στιγμή, κάθε κουβέντα κι έχω τα δώρα σας κάθε μέρα μπρος μου. Τις κάρτες, τις ευχές, τα "μαγικά πραγματάκια" που μου χαρίσατε... Πάνω απ΄ όλα: αυτά που μου γράψατε.
Δεν είναι "όλα τα ίδια". Απόδειξη η σιωπή. Σαν αυτόν που βγαίνει τραυματισμένος από μια ερωτική σχέση και για ένα διάστημα δεν θέλει να κάνει τίποτα. Μα δεν ήταν "ερωτική" κι η δική μας σχέση; Με την πιο βαθιά, την πιο ουσιαστική έννοια: ο παιδαγωγικός Έρωτας του Πλάτωνα.
"Δεν αγαπάμε, για να μας αγαπήσουν...". Φαίνεται πως και "Δεν γράφουμε, για να μας διαβάσουν". Γι' αυτό "σας" γράφω ένα κείμενο που δεν θα διαβάσετε ποτέ.
Ξαναγράφω όμως. Και η αιτία είστε πάλι εσείς.
Χτες σε ένα μάθημα - εκτός τάξης - έκανα το "'Ονειρο στο κύμα". Δεν είχε τύχει τα δύο τελευταία χρόνια να διδάξω λογοτεχνία κατεύθυνσης. Κι ήρθαν όλα πάλι πίσω... "Το αγαπάτε πολύ αυτό το κείμενο, ε;" Τι να απαντήσω; Και τι θα καταλάβαινε;
Ξανασημειώνω την παρατήρηση του Τζιόβα: "η φροϋδική διάσταση ανάμεσα στην αρχή της πραγματικότητας και στην αρχή της ευχαρίστησης". Ο ήρωας κοντά στη φύση και τον έρωτα κι ο ήρωας στη μεγαλούπολη και στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Αυτό που θέλεις να είσαι και αυτό που πρέπει να είσαι. Μακάρι να κρατήσετε την αλήθεια σας ζωντανή, όπου κι αν είστε, ό,τι κι αν κάνετε. Εμένα μου αρκεί που σε ένα βλέμμα σας ή σε μια άρνηση του βλέμματός σας ("γειά σας, τι κάνετε;" ή "ωχ! Πάλι αυτός μπροστά μας;") χωράει σχεδόν ό,τι ζήσαμε...

"κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα,
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ' άλλαζα,
θα γινόμουνα... και πάλι παιδί"

ΥΓ. Σας ευχαριστώ που σταμάτησα να γράφω
Σας ευχαριστώ που ξαναγράφω...

Gaza 2009

Συνηθίζω να λέω, πριν κλείσουμε για γιορτές: "Με θλίβουν τα Χριστούγεννα". Με θλίβει που χαιρόμαστε τον καταναλωτισμό μας, που ξεχνάμε το διπλανό μας, που δείχνουμε να μην καταλαβαίνουμε τίποτα από το νόημα τους...
Πού να φανταστώ πως θα ευτελιστεί κάθε έννοια Αγάπης και Ειρήνης τόσο ανενδοίαστα από τους "Άρχοντες του Κόσμου"! (ή καλύτερα "άρχοντες του σκότους").
Άπραγη η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολουθεί τον αμυντικό (sic!) πόλεμο των Ισραηλινών απέναντι στην επεκτατική πολεμική μηχανή της Χαμάς! Τους αμυντικούς βομβαρδισμούς από πυροβολικό, ναυτικό και αεροπορία, για να αντιμετωπιστούν οι πέτρες, οι σφεντόνες, τα ξύλα και οι παιδικές ρουκέτες της μαζικής καταστροφής, που απειλούν το εβραϊκό κράτους. Ανίκανες οι παγκόσμιες ηγεσίες να προστατεύσουν αμάχους, σκύβουν ταπεινά το κεφάλι στην Εβραιοαμερικανική Αυτοκρατορία.
Ομπάμα,
Ευρωπαϊκή Ένωση
Ιράν
Ρωσία
--θέλετε κι άλλα σύντομα ανέκδοτα;

-Οι άνθρωποι της εκκλησίας μιλούν για κυριαρχία του Κράτους του Αντίχριστου (ξέρετε ο Μεσίας των Εβραίων είναι ο Αντίχριστος των Χριστιανών)
-Οι πολιτικοί αναλυτές μιλούν για ξεκαθάρισμα λογαριασμών τώρα που το Ισραήλ είναι η παγκόσμια υπερδύναμη
-Όσοι μελετάμε την Ιστορία διαπιστώνουμε με θλίψη - για άλλη μια φορά - πως ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ δεν έχει ούτε χρώμα ούτε σύμβολο. Περήφανοι θα ήταν ο Χίτλερ και οι βασανιστές των στρατοπέδων συγκέντρωσης που έχουν διαδόχους. Τι κι αν είναι οι τότε εχθροί τους;
O tempora O mores! Τη θέση του αγκυλωτού πήρε η πεντάλφα και το κόκκινο-μαύρο έγινε αθώο γαλάζιο. Τίποτα δε χωρίζει όμως την ηγεσία των Σιωνιστών και των βορειο-ατλαντικών υποτακτικών τους από τους Ναζί διώκτες των προγόνων τους. Άλλαξαν με επιτυχία ρόλο. Μόνο που αυτοί γράφουν και την ιστορία, ως νικητές...
Δε μας ξεγελούν. Τρίζουν όμως τα κόκκαλα όσων εκτελέστηκαν από τους Ναζί. Τρίζουν που οι συμπατριώτες τους επέλεξαν - κι αυτοί - τη γενοκτονία του εχθρού.

Κλαυσίγελως με έπιασε, όταν άκουσα πως κρύβονται μέσα στους τοίχους χτισμένοι Παλαιστίνιοι αγωνιστές, για να μην τους βρουν οι Εβραίοι στρατιώτες που ψάχνουν εξονυχιστικά! Όπως ακριβώς κρύβονταν οι Εβραίοι από τους Ναζί κατά το Β' παγκόσμιο!
Η τραγική ειρωνεία της Ιστορίας σε όλο της το μεγαλείο!

Ούτε ένα βήμα μπρος... Ούτε ένα βήμα πέρα από τη βαρβαρότητα...