Ένα χρόνο μετά...

- Ένα χρόνο;
Δεν γράφεις πια...
-"Φύγατε". Ποιος να διαβάσει; Ξεκίνησε από μια ανάγκη να λέω ό,τι δεν προλάβαινα. Κι η αιτία ήσασταν εσείς. Κάτι παραπάνω από μια απαιτητική τάξη... Μια σχέση ακατάλυτη. Κοινωνία, όπως την εννοούν οι Χριστιανοί. Σχέση που πέρασε από πολλά και σπουδαία. Τάξη από αυτές που λες: "Άξιζε και μόνο γι' αυτό να γίνω δάσκαλος". Μάθημα-εξομολόγηση, φιλοσοφική αναζήτηση που όλα τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής γύρευαν απάντηση. Μάθημα-χάδι ψυχής. Από τα "μικρά" κι αθώα του "Σκληρόκαρδου Γίγαντα", τα τριαντάφυλλα του "Μικρού Πρίγκιπα", μέχρι τους "Έρωτες" του Παπαδιαμάντη... Ο Χρόνος, ο Έρωτας, ο Άνθρωπος, ο Θάνατος, η Ποίηση... όλα γίνονταν ποίηση. Κι οι "συγκρούσεις", και το "άλλαξες", και το "με ξέχασες", και το "δεν αντέχω άλλο", "να φύγω, να φύγεις", σαν να μη ζήσαμε ποτέ ό,τι ζήσαμε...
- Μας ξεχάσατε...
- Κι όμως θυμάμαι τα πάντα... Κάθε στιγμή, κάθε κουβέντα κι έχω τα δώρα σας κάθε μέρα μπρος μου. Τις κάρτες, τις ευχές, τα "μαγικά πραγματάκια" που μου χαρίσατε... Πάνω απ΄ όλα: αυτά που μου γράψατε.
Δεν είναι "όλα τα ίδια". Απόδειξη η σιωπή. Σαν αυτόν που βγαίνει τραυματισμένος από μια ερωτική σχέση και για ένα διάστημα δεν θέλει να κάνει τίποτα. Μα δεν ήταν "ερωτική" κι η δική μας σχέση; Με την πιο βαθιά, την πιο ουσιαστική έννοια: ο παιδαγωγικός Έρωτας του Πλάτωνα.
"Δεν αγαπάμε, για να μας αγαπήσουν...". Φαίνεται πως και "Δεν γράφουμε, για να μας διαβάσουν". Γι' αυτό "σας" γράφω ένα κείμενο που δεν θα διαβάσετε ποτέ.
Ξαναγράφω όμως. Και η αιτία είστε πάλι εσείς.
Χτες σε ένα μάθημα - εκτός τάξης - έκανα το "'Ονειρο στο κύμα". Δεν είχε τύχει τα δύο τελευταία χρόνια να διδάξω λογοτεχνία κατεύθυνσης. Κι ήρθαν όλα πάλι πίσω... "Το αγαπάτε πολύ αυτό το κείμενο, ε;" Τι να απαντήσω; Και τι θα καταλάβαινε;
Ξανασημειώνω την παρατήρηση του Τζιόβα: "η φροϋδική διάσταση ανάμεσα στην αρχή της πραγματικότητας και στην αρχή της ευχαρίστησης". Ο ήρωας κοντά στη φύση και τον έρωτα κι ο ήρωας στη μεγαλούπολη και στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Αυτό που θέλεις να είσαι και αυτό που πρέπει να είσαι. Μακάρι να κρατήσετε την αλήθεια σας ζωντανή, όπου κι αν είστε, ό,τι κι αν κάνετε. Εμένα μου αρκεί που σε ένα βλέμμα σας ή σε μια άρνηση του βλέμματός σας ("γειά σας, τι κάνετε;" ή "ωχ! Πάλι αυτός μπροστά μας;") χωράει σχεδόν ό,τι ζήσαμε...

"κι αν μεγάλωσα κι αν με τη ζωή μου μάλωσα,
αν ερχόσουνα, μες στα δυο σου μάτια θ' άλλαζα,
θα γινόμουνα... και πάλι παιδί"

ΥΓ. Σας ευχαριστώ που σταμάτησα να γράφω
Σας ευχαριστώ που ξαναγράφω...