Until June...

Oehhh-oehhhh-ooehhh

Oh, when you were young

Did you ever love someone

So much you couldn’t bare the thought of losing them

Well I remember the sleepless nights

When I’d lie awake

If only I could tell you how I feel

Oehhh-oehhhh-ooehhh

Sleepless at night

Oehhh-oehhhh-ooehhh

Well I remember the sleeplessnights

Oehhhh-oehhh-ooehhh

Sleepless at night

Well I would walk around the earth

To have another chance with you

Spend the evening, paining thoughts of all you do

Well I remember the sleeplesnights

When I’d lie awake

If only I could tell you how I feel

Oehhh-oehhhh-ooehhh

Sleepless at night

Oehhh-oehhhh-ooehhh

Well I remember the sleeplessnights

Oehhhh-oehhh-ooehhh

Sleepless at night

Sleepless at night

Have you ever loved someone?

Hard to find

Have you ever loved someone?

Could you ever love someone?

OhnooooOehhh-oehhhh-ooehhh

Well I remember the sleeplesnights

When I’d lie awake

Fix me I’m on my own

Well I remember the sleeplesnights

When I’d lie awake

Fix me I’m on my own

Well I remember the sleeplesnights

When I’d lie awake

Fix me I’m on my own

Well I remember the sleeplesnights

When I’d lie awake

If only I could tell you how i feel

Just hold me

Η αρχή και το... τέλος...

Πριν το τέλος

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική: Lucio Battisti

Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο και αχνό στον αέρα

κάτω η θάλασσα μ' ένα καράβι το φεγγάρι πιο πέρα

σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι

σε κρατούσα απ' το χέρι ότι ζούμε μου λες δε μου φτάνει

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν

χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν

μια φορά μού 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι

πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά
σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα
αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία
κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία
Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω

Σιδερένια η σκάλα και μού 'λεγες θα μείνουμε λίγοι

πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει

Μηχανές ξεχασμένες κι αδέσποτες στο δρόμου τη σκόνη

Σκέψου να ΄ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να 'σου το πιόνι

Μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι

πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά
σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα
αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία
κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία
Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω